• ۲۰ شهریور ۱۳۹۶ - ۱۲:۲۹
  • کد خبر: 74725
خط تولید

تلفیق سخت‌افزار و نرم‌افزارتجهیزات در حوزه بانکداری الکترونیک بنا بر نیاز مشتری تنها از تولیدکننده ایرانی برمی‌آید ازاین‌رو باارزش نهادن به تولیدات ایرانی زمینه اشتغال‌زایی در این صنعت را فراهم کنیم.

به گزارش ایبِنا، سالیان سال است که در حوزه بانکداری و پرداخت، شاهد حضور افرادی متخصص در فروش جنس خارجی هستیم و ظاهرا فرقی هم نمی کند جنس اروپایی باشد یا ژاپنی یا حتی چینی فقط کافی است خارجی باشد. علت هم مشخص است چون فروش جنس خارجی کار تمیزی است کافی است با مشتری مذاکره کنی، رضایت او را جلب کنی حتی با او به سفرهای خارجی بروی. سپس جنس را به شرکت خارجی سفارش بدهی و اگر مشتری تغییراتی را هم ولو کوچک در نرم افزار یا سخت افزار دستگاه خواست با این عنوان که کمپانی این محصول را در سطح جهانی ارائه می کند و نمی توان برای خواست یک مشتری(به خصوص اینکه ایرانی باشد) در آن تغییر داد، او را از مطرح کردن چنین درخواستی خجل می کنی. چنانچه جهت تحویل دستگاه و راه اندازی آن هم اشکالاتی پیش بیاید مهندس خارجی می آوری. حتی یک پیچ گوشتی هم دستت نمی گیری که آستین پیراهن سفیدت لک بردارد. همه کارها را خارجی ها خودشان می کنند شما هم مدیریت!! می کنید و البته کلی هم سود.

از منظر این عزیزان، مهندس ایرانی نمی تواند چنین دستگاه هایی را طراحی و تولید کند. اگر هم می گوید تولید می کنم گزاف می گوید و در واقع مونتاژ کار است. این دیدگاه اگر خوشبینانه قضاوت کنیم حاکی از بی اطلاعی ایشان از تلاشهایی است که شرکت های ایرانی در این حوزه داشته و پیشرفت هایی است که حاصل کرده اند.

اما واقعیت چیست؟ واقعیت این است که حسب سند چشم انداز افق ۱۴۰۴ به عنوان یک میثاق ملی قرار است جامعه ایرانی در سال ۱۴۰۴ از نظر اقتصادی، علمی و فناوری جایگاه نخست را در منطقه داشته باشیم. قرار است سطح زندگی ما  همطراز سطح زندگی کشورهای پیشرفته باشد. همچنین حسب برنامه ششم توسعه قرار است تا پایان برنامه (۱۳۹۹) صادرات غیر نفتی کشور از ۴۲ میلیارد دلار به ۱۱۲ میلیارد دلار افزایش یابد  و کشور ما به رشد ۸ درصد برسد. بسیار خوب اما راهکار حصول به این اهداف عالی کدام است؟ در این راستا چه نقشی برای فناوری اطلاعات تعیین شده؟ سند راهبردی نظام جامع فناوری اطلاعات مصوب سال ۱۳۸۷ هیئت وزیران در این باره چه اقداماتی را در نظر گرفته است؟.

بدیهی است تمام این اسناد بالا دستی تاکید بر تقویت تولید داخلی و افزایش صادرات بعنوان تنها راهکار ممکن دارند. این نوآوری و تولید را چه کسی باید انجام دهد؟ دولت؟ بخش خصوصی؟ از غیب برسد؟ شاید هم کارگران چینی باید این تولید را انجام دهند؟

آنچه عقلای قوم در آن اتفاق نظر دارند، قوانین و مقررات نیز همان را مد نظر قرار داده، رشد تولید ملی به دست جامعه ایرانی است  و جامعه ایرانی هم در کسوت بخش خصوصی بروز و ظهور می یابد. لذا طبیعی است که جهت حمایت از تولید ملی، باید این بخش مورد حمایت قرار گیرد. حمایتی که در عمل و در صحنه واقعیت، بسیار بسیار کم تر از ظرفیت هایی بوده که در قوانین مصوب وجود دارد. مسلم بدانید اگر شرکت هایی که اکنون به تولید در حوزه فناوری اطلاعات اشتغال دارند می خواستند توان فنی، مدیریتی و مالی خود را در راه دلالی فروش محصولات خارجی - بخصوص اجناس بنجل چینی که جامعه ما از آنها منزجر شده - و اخذ پورسانت به کار بگیرند بسیاری از آقایانی که امروز به این خدمت مشغولند، فضای کاری مناسبی نداشتند و باید در قطارهای مترو اجناس دم دستی و بنجل چینی می فروختند.

اشتباه نشود وقتی صحبت از حمایت از تولید کننده داخلی است منظور حمایت از شرکت زید و امر نیست. چرخ یک شرکت بخش خصوصی که بچرخد یعنی چرخ ده ها یا صدها و حتی هزاران خانواده ایرانی چرخیده. کار ایجاد شده. توان خرید ایجاد شده که خود مولد تقاضا و بطور مضاعف موجب تولیدات دیگری در جامعه است. این تولیدات به تدریج با هم در رقابت قرار میگیرند و آنهایی که بتوانند ارتقای کیفیت بدهند قوی تر می شوند و میتوانند با جنس خارجی در بازارهای خارجی هم رقابت کنند. البته دولت موظف و مصمم است که در حوزه صادرت هم از بخش خصوصی به ویژه که دانش بنیان هم باشد حمایت کند. برای مثال لازم نیست جای دوری برویم. کافی است همین کشور ترکیه در همسایگی خودمان را مطالعه فرمایید.

در یادداشتی خواندم از سرمایه گذاری در شهرک های صنعتی هم انتقاد شده است. در این خصوص باید گفت البته که شهرک های صنعتی یا پارک های علم و فناوری ما مثل سیلکون ولی نیست اما شایسته تحقیر و بی تفاوتی هم نیست.

نویسنده  یادداشت می خواهد بگوید تولید کننده ایرانی اگر سرمایه ای را که در این راه گذاشته در بانک سپرده گذاری میکرد نه تنها چندین برابر در آمد بیشتری داشت بلکه درد سر کمتری نیز با ادارات بیمه و دارایی و شهرداری و غیره هم داشت. با سود بانکی خود می توانست مرتبا به سواحل مدیترانه سفر کند یا بر حسب گرایش به عتبات عالیات مشرف شود. البته باید افزود چه بسا با تجار اجناس بی کیفیت چینی هم آشنا می گشت و رقیبی برای برخی داخلی ها میشد. این نگرش سطحی به موضوع است. اگر عمیق تر به موضوع نگاه کنیم هنگامی که ما بتوانیم به طراحی و تولید یک محصول بپردازیم یعنی فناوری تولید را کسب کنیم، هر چند اگر درصدی از قطعات محصول خود را هم از خارج تهیه کنیم، اما این توان را داریم که به تدریج برای تولیدات خود در حوزه های دیگری هم کاربرد پیدا کرده و بازارهای جدید خلق کنیم و چون می توانیم سخت افزار و نرم افزار ها را بنا به مورد تغییر دهیم، میتوانیم پاسخگوی نیازهای بازار جدید باشیم. در غیر اینصورت بازارهای جدید را برای شرکت های خارجی ایجاد کرده ایم.

اما اینکه نویسنده یادداشت پیشنهاد می کند که تولید کنندگان ایرانی چون ماجول های خود را از خارج تهیه می کنند پس بهتر است کل مجموعه را یکجا از یک شرکت خارجی خرید کنند، بیانی بسیار بی منطق و غیر کارشناسانه است. زیرا اولا خود شرکت های خارجی که ایشان افتخار نمایندگی یکی از انواع چینی آن ها را در ایران دارند تمام ماجول های دستگاه هایشان را خودشان تولید نمی کنند بلکه با تولید تعداد اندکی از آنها، که حتی در بعضی موارد در حد صفر است، اکثر ماجول های مورد استفاده را از تولید کنندگان معدود جهانی می خرند. آنها در واقع پول طراحی خود را میگیرند و این همان ارزش افزوده ای است که ما میگوییم باید تولید کننده ایرانی به دنبال آن باشد و مورد حمایت قرار گیرد. بد نیست بدانید کمپانی مرسدس بنز که از نظرات مختلفی، رتبه های بالای جهانی در تولید خودرو را دارد، تنها ۲۰ درصد قطعات خودروهایش را خودش تولید می کند و الباقی را از منابع خارجی (Out Source) تهیه می کند اما همه می گوییم مرسدس بنز خوب است.

البته ما منکر تجربیات و دانش خارجی نیستیم ولی حرفمان این است که باید دست در دست هم بگذاریم و بقدر توان و دانش خود بکوشیم از آن تجربیات و دانش در جهت منافع ملی بهره برداری کنیم.

البته هدف از آنچه به عرض رساندم پاسخ به نویسنده یادداشت نبود زیرا تکلیف این موضوعات در قوانین کشور مشخص است و ایده مطرح شده اساسا فاقد منطقی بود که مورد توجه مدیران محترم بانک ها یا ارباب آرا و کارشناسان محترم حوزه بانکی یا مقامات تصمیم گیر دولتی واقع شود. هدف این بود که تلنگری زده شود که اگر می خواهیم به اهدافی که در اسناد بالادستی کشور به عنوان میثاق ملی، تعریف شده دست یابیم، فرصت بسیار تنگ است. تنگ آب ترک برداشته، ماهیان برخی به عشق دریا از تنگ بیرون میجهند و به جز معدودی چه بسیار که ناروا بر خاک می افتند. تا هنوز ماهیانی هستند که با عشق در این تنگ شنا می کنند، تنگ را ترمیم و آب تازه به داخل آن بریزیم.

حمید رضا برزگر – تکنسین تولید شرکت پویا

نظرات

  • انتشار یافته: 1
  • در انتظار بررسی: 0
  • غیر قابل انتشار: 0
  • محمد مهدی IR ۱۶:۵۶ - ۱۳۹۶/۰۶/۲۰
    0 0
    زنده باد غیور مردان عرصه تلاش و تولید که عاشقانه برای اعتلای ایران خون دل می خورند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 9 =