کاهش نرخ سود در کنار سایر سیاستهای انبساطی برای کاهش آثار کرونا بر کسبوکارها، نگرانیها درباره رشد فزاینده نقدینگی و آثار آن بر بازار داراییها را افزایش داده است.
به هیچ وجه بالا بودن یا پایین بودن ضریب فزاینده خلق نقدینگی را نمیتوان نشانه مطلوب بودن یا نامطوب بودن وضعیت دانست. مهم آن است که به چه دلیل این نسبت بالا یا پایین است.
نرخ رشد دو برابری جزء پول نسبت به شبه پول نشان میدهد که هنوز بخشی از نقدینگی جامعه در جستجوی نرخ بازدهی بیشتر از نرخ سود سپردههای بانکی، در بازار داراییها سرگردان است.
چرخش انباشت نقدینگی از شبهپول به پول هرچند که ریسک نقدینگی برای برخی بانکهای ناسالم را افزایش میدهد، اما با کاهش هزینه تمام شده جذب منابع، ضرر و زیان عملیاتی بانکها را نیز کاهش میدهد.
مطالبات بانک مرکزی از بانکها در پایان سال ۱۳۹۵ با ۳۸.۶ درصد افزایش نسبت به پایان سال ۱۳۹۴ (۳۲۳.۲هزار میلیارد ریال افزایش) و سهمی فزاینده برابر ۲۱.۱ واحد درصد، مهمترین عامل فزاینده رشد پایه پولی است.
