به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا، ناظران در ارزیابی تصمیم دونالد ترامپ برای انتخاب «کوین وارش» به عنوان رئیس جدید هیأت رئیسهٔ فدرال رزرو آمریکا دچار حیرت شدهاند. او ویژگیهایی دارد که ترامپ را برای معرفی او به عنوان مدیر قویترین بانک مرکزی جهان مشتاق کرده و به شدت از این انتخاب دفاع میکند. اما در عین حال، وارش چنان پیشینهٔ علمی و تجربهٔ حرفهای دارد که ممکن است مخالفان ترامپ (یا کسانی که از تصمیمات اقتصادی او نگرانند) را نسبت به این موضوع مطمئن سازد که او صرفاً یک «عروسک» در دستان دولت آمریکا نخواهد بود، حتی اگر عملگرا و نزدیک به محافل پول و سیاست باشد.
روزی که ترامپ وارش را برای این سمت انتخاب کرد، دربارهٔ او گفت که «بسیار مورد احترام» است و «همه در دنیای اقتصاد او را میشناسند». آنچه این گفته را تأیید میکند، عملکرد وارش در جریان بحران مالی سال ۲۰۰۸ در بورس والاستریت نیویورک است. او در آن زمان حلقهٔ اتصال بین «بن برنانکی» رئیس وقت فدرال رزرو و مقامات بورس و سرمایهگذاران بزرگ شد.
اگرچه وارش در آن زمان جوانترین عضو هیأت رئیسهٔ فدرال رزرو بود (۳۵ ساله بود که در سال ۲۰۰۶ توسط جرج دبلیو بوش، رئیسجمهور پیشین آمریکا برای این سمت معرفی شد)، اما توانست اعتماد برنانکی را جلب کند و میان او و سرمایهگذاران بزرگ نزدیکی ایجاد کند.
این موضوع توجهها را به او و هوش و مهارتهای ارتباطیاش جلب کرد و او را قادر ساخت تا شکاف میان فدرال رزرو و بازارهای مالی را پر کند. در آن روزها، نظام مالی آمریکا در آستانهٔ فروپاشی بود. وارش در همکاری نزدیک با برنانکی، به حمایت از اقداماتی برای آرام کردن بازارهای مالی و مدیریت نجات اضطراری مؤسسات مالی در بحران، از جمله گلدمن ساکس، مورگان استنلی و بسیاری از شرکتهای بیمه و مؤسسات مسکن و تأمین مالی مسکن، کمک کرد.
وارش در آن زمان توانست شبکهٔ قدرتمندی از روابط با گروهی از سرمایهگذاران بزرگ در بورس نیویورک بسازد که افقهای گستردهتری برای کار در زمینهٔ مدیریت سرمایهگذاری برای او گشود. او در سال ۲۰۱۱ از عضویت در هیأت رئیسهٔ فدرال رزرو استعفا داد و شریک یک مؤسسهٔ سرمایهگذاری شد که ثروت «استنلی دراکنمیلر» میلیاردر آمریکایی (حدود ۱۱ میلیارد دلار) را مدیریت میکند.
روابط وارش با سرمایهگذاران بزرگ در نیویورک (شهری که در سال ۱۹۷۰ در آن متولد و بزرگ شد) تا زندگی شخصی او نیز در آنجا ترسیم شد. او در سال ۲۰۰۲ با «جین لودر»، دختر «ران لودر» میلیونر (یکی از حامیان سرسخت ترامپ و دوستان نزدیک او) ازدواج کرد. به نظر میرسد همین پیوند سببی، از مهمترین عواملی بود که ترامپ را به معرفی وارش تشویق کرد. ران لودر (پدرزن وارش) از پروژههایی در اوکراین و گرینلند بهرهمند شده است. حتی جان بولتون، مشاور پیشین امنیت ملی آمریکا، قبلاً گفته بود که لودر اولین کسی بود که توجه ترامپ را به گرینلند (متعلق به پادشاهی دانمارک) جلب کرد؛ موضوعی که به تهدید رئیسجمهور آمریکا برای ضمیمه کردن آن به ایالات متحده انجامید. هدف اصلی ترامپ از معرفی وارش، تمایل او به وادار کردن فدرال رزرو برای کاهش نرخ بهره جهت تحریک اقتصاد آمریکا است، به ویژه با توجه به شوکهای پیدرپی که به آن وارد شده است. اما کارشناسان معتقدند که وظیفهٔ اصلی وارش، مهار تورم و تقویت اشتغال است؛ یعنی به عبارت دیگر، تابع نیازهای واقعی اقتصاد بودن، نه هماهنگی با نوسانات سیاستها و «هوسهای ترامپ».
کسانی که به استقلال و «عقلانیت» وارش امید بستهاند، به مدارک علمی او استناد میکنند؛ به ویژه اینکه او در سال ۱۹۹۲ در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه استنفورد فارغالتحصیل شد و سپس از دانشکدهٔ حقوق هاروارد مدرک گرفت و در آنجا سیاستهای تنظیمگری بازار را مطالعه کرد. در حالی که مسیر سنتی بیشتر کارشناسان و رؤسای فدرال رزرو، اخذ دکترای اقتصاد یا امور مالی و تدریس اقتصاد در دانشگاهها و مراکز تحقیقات اقتصادی است، مسیر وارش تلفیقی از مدارک علمی، تجربهٔ حرفهای در بازارهای مالی، راهروهای فدرال رزرو و جهان شرکتهای سرمایهگذاری بوده است.
به نظر میرسد همین تفاوت در ساختار حرفهای و تحصیلی وارش به او انعطافپذیری غیرمتعارفی برای جابهجایی میان چندین شغل داده است: او شریک یک دفتر مدیریت سرمایهگذاری است، وکیلی است که به عنوان محقق مدعو در اقتصاد در مؤسسهٔ هوور دانشگاه استنفورد فعالیت میکند، و علاوه بر این از سال ۲۰۰۶ در هیأت رئیسهٔ فدرال رزرو کار میکند.
اگرچه وارش در سال ۲۰۱۷ اعتماد ترامپ را برای ریاست فدرال رزرو به دست نیاورد و ترامپ «جروم پاول» را پس از رقابتی شدید برای این سمت برگزید، اما شانس وارش در دورهٔ دوم ترامپ دوباره زنده شد.
اختلاف میان رئیسجمهور آمریکا و پاول بر سر کاهش نرخ بهره گسترش یافت؛ ترامپ پاول را «لجباز» و «بسیار دیر در تصمیمگیریهای کاهش نرخ» متهم کرد و بارها خواستار استعفای او شد. در نقطهٔ مقابل، ترامپ در پستی در «تروث سوشیال» از وارش تمجید کرد و در پایان ژانویهٔ گذشته او را برای ریاست فدرال رزرو معرفی کرد و او را «یکی از بزرگترین رؤسای فدرال رزرو، و شاید بهترین آنها در تمام تاریخ» توصیف کرد. چند روز پیش، سنا این انتصاب را برای دورهای چهار ساله تأیید کرد.
یکی از برجستهترین چالشهای پیش روی وارش در رهبری فدرال رزرو، حفظ استقلال آن در برابر فشارهای ترامپ برای کاهش نرخ بهره است. روزنامه فایننشال تایمز این مأموریت را «دشوار» میداند، به ویژه اینکه رئیسجمهور آمریکا در دسامبر گذشته در شبکههای اجتماعی نوشت که رئیس فدرال رزروی میخواهد که وقتی بازار سهام صعود میکند نرخ بهره را کاهش دهد، برخلاف اصول سنتی اقتصاد.
برخی از بدبینان نسبت به وارش از آنچه «دوگانگی» در مواضع او مینامند هراس دارند و میگویند او زمانی که حزب دموکرات کاخ سفید و کنگره را در اختیار داشت طرفدار افزایش نرخ بهره برای جلوگیری از تورم بود و پس از بازگشت جمهوریخواهان به قدرت، طرفدار کاهش نرخ بهره شده است.
در آوریل گذشته، نرخ تورم قیمت مصرفکننده و تولیدکننده در آمریکا به ترتیب ۳.۸ درصد و ۶ درصد به صورت سالانه افزایش یافت که پیشبینیها را تقویت میکند که فدرال رزرو احتمالاً برای کنترل تورم نیاز به افزایش نرخ بهره دارد، برخلاف خواستهٔ ترامپ.
از وظایف فدرال رزرو تعیین نرخ بهره است که به نوبهٔ خود هزینهٔ استقراض پول را مشخص میکند. معمولاً افزایش نرخ بهره منجر به کاهش مخارج و قیمتها شده و خطر افزایش بیکاری را بالا میبرد، در حالی که کاهش نرخ بهره ممکن است اقتصاد را تحریک کند، اما قیمتها را بالا برده و تورم را افزایش میدهد. برای ایجاد تعادل میان این دو خواسته، برخی تحلیلگران مؤسسه جی. پی.
مورگان معتقدند که وارش ممکن است -با هماهنگی وزارت خزانه داری- خواستار کاهش بودجهٔ ۶.۷ تریلیون دلاری فدرال رزرو، کاهش تعداد جلسات سالانهٔ سیاست پولی از هشت جلسه به چهار جلسه، و تغییر سیاست ارتباطی فدرال رزرو از طریق کاهش تعداد کنفرانسهای خبری شود.
به گزارش فایننشال تایمز، وارش امیدوار است که شرکتهای هوش مصنوعی اقتصاد آمریکا را به سمت افزایش قابل توجهی در سطح اشتغال سوق دهند، امری که ممکن است به او در متقاعد کردن اعضای فدرال رزرو برای کاهش نرخ بهره کمک کند. در جلسهٔ استماع در کنگره، وارش تأکید کرد که ترامپ برای کاهش نرخ بهره به او فشار نیاورده است و اگر چنین درخواستی بکند، نخواهد پذیرفت. او قول داد که «استقلال فدرال رزرو را حفظ کند و سیاست را از سیاست پولی و سیاست پولی را از سیاست دور نگه دارد.»
منبع: الجزیره - فایننشال تایمز - وال استریت ژورنال
