محمود زرینماه، اقتصاددان در گفتوگو با خبرنگار ایبنا با اشاره به اثرات مثبت حذف ارز ترجیحی بر اقتصاد ایران گفت: سالها بود که فاصله معنادار بین ارز آزاد و ارز ترجیحی، هم از نظر روانی و هم در تعاملات تجاری، اقتصاد کشور را تحت فشار قرار میداد. این شکاف نه تنها رانتساز بود، بلکه بستر پرورش رانتخواران را نیز فراهم کرده بود.
وی افزود: هرچند این کار با تاخیر انجام شد، اما یک اقدام کاملاً درست و هوشمندانه بود. ما امروز ماهانه حدود ۸۰ هزار میلیارد تومان معادل ۶۰۰ میلیون دلار کالابرگ به هر نفر یک میلیون تومانی اختصاص میدهیم که در سال به بیش از ۷ میلیارد دلار میرسد. اگر اغراق نکنم، این یکی از شاهکارهای دولت و بانک مرکزی است.
زرینماه گفت: پیشتر حدود ۱۲ تا ۱۳ میلیارد دلار ارز ترجیحی صرف کالاهای اساسی میشد، اما حالا با صرفهجویی ارزی قابل توجه، یارانه مستقیماً به دست مصرفکننده واقعی میرسد. اثر این کالابرگ در بازار کاملاً مشهود است؛ از کسبه که بپرسی، میگویند به محض اعلام کالابرگ، فروش گوشت و مرغشان به طرز معناداری افزایش پیدا میکند. اگر این سیاست نبود، امروز با نوسانات شبه بحرانی قیمتها مواجه بودیم.
این اقتصاددان در بخش دیگری از سخنان خود با هشدار نسبت به وضعیت نابسامان حوزه دارو اظهار داشت: گرچه حذف ارز ترجیحی موفقیتآمیز بود، اما هنوز مشکلات جدی داریم. یارانه دارو بسیار کمرشکن و محل سوءاستفادههای گسترده است. به ویژه پس از سال ۱۴۰۰ که فاصله مکانی داروخانهها حذف شد، شاهد یک فاجعه هستیم. امروز تعداد داروخانهها از سوپرمارکتها بیشتر شده است. تنها در دو سال اخیر، ۴۰۰۰ مجوز داروخانه صادر شده است. این یعنی ما داریم زمینه مصرف بیش از حد و سوءاستفاده در صنعت دارو را فراهم میکنیم.
وی اضافه کرد: متاسفانه یخچال بسیاری از خانهها به داروخانه تبدیل شده و داروهای اضافی و مکملها انبار شده است. سالانه حدود ۵ میلیارد دلار ارز برای دارو تخصیص میدهیم که باید اصلاح شود. من نمیگویم دارو حذف شود، بلکه باید هدفمند شود؛ داروهای خاص باید به دست نیازمندان واقعی برسد و این وضعیت رها شده، حتماً ساماندهی شود.
