به گزارش خبرنگار بین‌الملل ایبنا، دگرگونی‌های اخیر در نظام بانکی وال استریت نشان دهنده ورود غول‌های مالی آمریکا به مرحله جدیدی از رقابت بر سر تصاحب نیرو‌های ارشد و شکار معامله گران حوزه فناوری و ادغام شرکت‌هاست. بنا بر گزارش رویترز دومین بانک بزرگ ایالات متحده اکنون با موجی از خروج نخبگان مدیریتی روبه رو شده که در کانون آن انتقال استراتژیست‌های برجسته‌ای، چون «ایمی لیساور» به جی پی مورگان قرار دارد. این چرخش پرشتاب منابع انسانی نه تنها موازنه قدرت را در بازار کارمزد‌های مشاوره مالی دستخوش تغییر کرده، بلکه مدیران ارشد این موسسه را به واکنش رسمی و تلاش برای اقناع بدنه سازمان واداشته است.
شکاف در خط مقدم معامله گران بزرگ
بر این اساس، جدایی چهره‌های کلیدی از دپارتمان ادغام و تملک بانک آمریکا هم زمان با اوج گیری تقاضا برای ابزار‌های سرمایه گذاری در بازار‌های جهانی رخ می‌دهد. حضور بانکدارانی، چون «ایمی لیساور» که تخصص اصلی آنان مهار حملات سهامداران مداخله گر و محافظت از ساختار هیات مدیره شرکت‌های غول پیکر است، برای هر موسسه اعتباری یک مزیت رقابتی بی بدیل به شمار می‌رود.
خروج هم زمان مدیران باسابقه حوزه فناوری و ارتباطات مانند «دیوید فیشمن» و «کوین برونر» نشان می‌دهد که رقبا با هدف قرار دادن حلقه‌های اتصال اصلی بانک با شرکت‌های بزرگ سیلیکون ولی، توان مانور این مجموعه را تضعیف کرده‌اند. طبق نوشته رویترز، شدت این خروج‌ها به گونه‌ای بوده که حتی رایزنی مستقیم «برایان موینیهان» مدیرعامل بانک آمریکا نتوانسته‌است جلوی پیوستن این چهره‌ها به رقبای سرسخت را بگیرد.
در شرایطی که بخش بانکداری سرمایه گذاری نیازمند پیوند پایدار میان مشاوران ارشد و مدیران شرکت‌های بورسی است، تغییر این سرمایه‌های انسانی زنجیره اعتماد با مشتریان نهادی را تهدید می‌کند. بانکداران ارشد در واقع حاملان ارتباطات سنتی میان وال استریت و صنایع بزرگ هستند و جا به جایی آنان اغلب موجب انتقال بسته‌های بزرگ معاملاتی به رقبا می‌شود. با از دست رفتن معامله گرانی که بیش از دو دهه معتمد برند‌های برجسته‌ای مانند سلزفورس بودند، خطر کاهش نفوذ سنتی بانک در مراکز اصلی کسب و کار نیویورک بیش از پیش احساس می‌شود.
واکنش زنجیره‌ای مدیران میانی و تشدید ابهامات در بدنه کارشناسی، پیامد طبیعی این دگرگونی ساختاری در تابستان امسال بود. خروج هم زمان «مایک جو» مدیر مشترک پیشین بخش بانکداری سرمایه گذاری جهانی و «اد لیو» معامله گر باسابقه فناوری، ضربه دیگری به پیوستگی تیم‌های مدیریتی وارد آورد. از این رو مدیران بازمانده ناچار شدند جلسات فوق العاده‌ای در مقر نیویورک ترتیب دهند تا از ریزش دومینووار سایر نخبگان مالی جلوگیری به عمل آورند.
نزول در جداول رتبه بندی معامله گران
کاهش نیرو‌های کلیدی بازتاب مستقیمی بر عملکرد مقایسه‌ای بانک‌ها در جداول رتبه بندی بین المللی داشته است. آمار‌های منتشر شده در پایگاه تحلیلی دلوجیک نیز حاکی است که بانک آمریکا پس از سال‌ها استقرار در جایگاه سوم جهانی در زمینه درآمد‌های ناشی از کارمزد‌های بانکداری سرمایه گذاری، به رتبه چهارم سقوط کرده است. جهش تاریخی موسسه مورگان استنلی و تصاحب رتبه سوم توسط این نهاد در خلال سال‌های اخیر، فشار روانی و عملیاتی مضاعفی را بر مدیران بانک آمریکا تحمیل کرده است تا استراتژی‌های بازار خود را بازبینی کنند.
با وجود افت نسبی در رتبه بندی عمومی، مدیران بانک آمریکا همواره بر برتری خود در تامین مالی زیرساخت‌های هوش مصنوعی تاکید می‌ورزند. داده‌های مالی حکایت از آن دارد که این نهاد بانکی نقش کارگزار و ضامن انتشار بخش عمده‌ای از ابزار‌های بدهی و اوراق سهام شرکت‌های هوش مصنوعی را عهده دار بوده و سهم بازار قابل توجهی در این حوزه نوین به دست آورده است. اما وابستگی نامتعادل به یک بخش نوظهور نمی‌تواند جای خالی درآمد حاصل از کارمزد‌های مشاوره ادغام و تملک در صنایع سنتی را به طور کامل پر کند.
سبقت رقبای دیرین به ویژه جی پی مورگان چیس و گلدمن ساکس نشان می‌دهد که پویایی بازار مشاوره‌های راهبردی نیازمند گستردگی ابزار‌های مالی و چابکی در بستن قرارداد‌های ادغام است. هر زمان که رتبه یک بانک در جدول لیگ وال استریت کاهش می‌یابد، تمایل شرکت‌های چندملیتی برای سپردن پرونده‌های عظیم به آن بانک تحت الشعاع قرار می‌گیرد. همین سازوکار بازخوردی، مدیران ارشد را بر آن داشته تا استراتژی بازگشت به صدر جدول را به عنوان یک ضرورت مرگ و زندگی دنبال نمایند.
بحران پاداش و جذابیت بسته‌های رقیب
یکی از ریشه‌های اصلی مهاجرت نخبگان مالی از بانک آمریکا، ساختار و شیوه پرداخت پاداش‌ها در این موسسه است. وال‌استریت‌ژورنال در گزارشی پیرامون قواعد جبران خدمات در موسسات مالی آمریکا، تاکید می‌کند که افزایش سهم پرداخت‌های معوق و پاداش‌های مشروط به سهام در طول زمان، جذابیت مالی کوتاه مدت را برای معامله گران ارشد کاهش داده است. این چارچوب پرداختی سبب شده تا بانک‌هایی مانند جی پی مورگان و سیتی گروپ با ارائه بسته‌های نقدی و پاداش‌های فوری تر، به سادگی نیرو‌های کلیدی این نهاد را جذب کنند.
بانکداران ارشد وال استریت در شهر‌هایی با هزینه‌های سرسام آور نظیر نیویورک فعالیت می‌کنند و تاخیر در دریافت دستمزد‌های عملکردی نقدی، انگیزه آنان را تضعیف می‌نماید. قوانین سخت گیرانه در توزیع پاداش هرچند در راستای کنترل ریسک‌های سیستماتیک و مقررات فدرال تدوین شده، اما در عمل دست مدیران را برای رقابت با پیشنهاد‌های اغواکننده رقبای آزادتر بسته است. برای بانکداری که در مرکز مذاکرات میلیارد دلاری قرار دارد، برابری پاداش دریافتی با استاندارد‌های جاری بازار یک پیش شرط حرفه‌ای بنیادین به شمار می‌رود.
در کنار موضوع فرمول‌های پرداختی، تمرکز بانک بر توسعه شعب منطقه‌ای به جای تقویت تیم‌های مستقر در نیویورک موجب گلایه بانکداران کهنه کار شده است. این راهبرد که از سوی مدیران پیشین بانکداری منطقه‌ای دنبال می‌شد، منابع را از پایتخت مالی جهان به بازار‌های محلی سوق داد و پیوند‌های قدرتمند مرکز را تا حدی کم رمق ساخت. در نتیجه نیرو‌هایی که مستقیما با هیات مدیره شرکت‌های مادر در ارتباط بودند احساس کردند اولویت سازمان از آنان به حوزه‌های فرعی تغییر یافته است.
مانور جذب و معمای حفظ انگیزه
طبق گزارش‌ها برای مقابله با جو سنگین ناشی از خروج ها، «فیض احمد» مدیر ارشد بانکداری سرمایه گذاری همراه با چهره‌های کهنه کاری، چون «استیون بارونوف» و «پاتریک رمزی» نشست‌هایی فوق العاده در منهتن تشکیل داده‌اند. در این جلسات با حضور ده‌ها تن از معاونان ارشد، پیام روشنی مخابره شد مبنی بر اینکه بانک با تمام توان مالی به سوی بازپس گیری جایگاه خود در قله وال استریت حرکت می‌کند. این اطمینان بخشی با هدف بازگرداندن ثبات روانی به کارشناسان و مهار شایعات تضعیف روحیه صورت پذیرفت.
در همین راستا «متیو کدر» رییس بخش بانکداری شرکتی و سرمایه گذاری بانک در پیام‌های درون سازمانی بر کارنامه مالی درخشان و دستاورد‌های کم نظیر کارمزدی در نیمه نخست سال تاکید کرده‌است. مدیریت بانک یادآور شده که در همین دوره بیش از چهل مدیر عامل جدید جذب شده و چهره‌های معتبری همچون «جیسون روو»، «گری کرکهام» و «جورج مورفی» به ساختار ادغام و تملک و بخش‌های صنعتی اضافه شده‌اند. به باور مدیران ارشد، تراز جذب نیرو همچنان مثبت بوده و حضور در پروژه‌های غول پیکری مانند ادغام پارامونت با وارنر برادرز دیسکاوری شاهدی بر سرزندگی سازمان است.
با این وجود تحلیلگران بازار مالی معتقدند ورود ده‌ها مدیر جدید لزوما به معنای جبران فوری پیوند‌های تخصصی و سرمایه اجتماعی از دست رفته نیست. جا افتادن مدیران تازه در ساختار اداری و به بار نشستن تلاش‌های معاملاتی آنان ماه‌ها زمان می‌برد و مستلزم هماهنگی مجدد است. بانک ناچار است برای حفظ جایگاه رقابتی خود هم زمان با شکار استعداد‌های نو، در سیاست‌های حفظ نیرو‌های وفادار و منعطف سازی نظام پاداش بازنگری جدی به عمل آورد.
رقابت بی وقفه بر سر منابع انسانی در طبقات بالای وال استریت بیانگر این واقعیت است که در دوران اوج بازار‌های سرمایه، حتی دومین نهاد بانکی آمریکا نیز از گزند فرسایش سرمایه انسانی در امان نیست. از این رو موفقیت برنامه‌های توسعه‌ای بانک آمریکا در بلندمدت بستگی به این خواهد داشت که مدیران ارشد تا چه اندازه بتوانند میان انضباط سخت گیرانه پرداختی و حفظ استعداد‌های خط مقدم معامله گری تعادل برقرار سازند؛ تعادلی که در صورت نادیده گرفته شدن، شکاف میان این نهاد و رقبای سنتی اش را عمیق‌تر خواهد کرد.
