ورود بازارهای جهانی به فاز «ریسک‌پذیری»

ورود بازارهای جهانی به فاز «ریسک‌پذیری»
با فروکش‌کردن نگرانی‌های ژئوپلیتیک پس از توافق موقت آمریکا و ایران، بازارهای جهانی به موجی از «ریسک‌پذیری» وارد شدند.
کد خبر : ۱۸۴۲۰۹

به گزارش خبرنگار بین‌الملل ایبنا، بازارهای جهانی در روزهای اخیر شاهد چرخشی معنادار بوده‌اند؛ چرخشی که از یک‌سو با کاهش نگرانی‌ها درباره تنش در خاورمیانه و از سوی دیگر با تداوم ابهام درباره مسیر نرخ بهره در آمریکا شکل گرفته است. 

امضای توافق موقت میان واشنگتن و تهران، که به بازگشایی تنگه هرمز برای تردد تجاری انجامید، نه‌تنها قیمت نفت را پایین کشید، بلکه به سهام، اوراق و حتی بازار ارز نیز جهت تازه‌ای داد. در چنین فضایی، معامله‌گران بار دیگر به این نتیجه رسیده‌اند که خبرهای سیاسی می‌توانند به همان اندازه داده‌های اقتصادی، موتور حرکت بازارها باشند.

توافقی با موج خرید در بازارها 

در همین راستا وال‌استریت در روز پنج‌شنبه با صعودی کم‌سابقه از خواب احتیاطی بیرون آمد؛ صعودی که بیش از هر چیز، از کاهش نگرانی‌ها درباره بحران ایران و افت قیمت نفت نیرو گرفت. به گزارش رویترز، امضای توافق موقت صلح میان آمریکا و ایران، فضای معاملاتی را به‌طور کامل تغییر داد و موجی از خرید در بازارهای سهام، اوراق و حتی طلا ایجاد کرد.

در بازار سهام آمریکا، شاخص‌های اصلی مسیر افزایشی گرفتند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نزدک که به سهام فناوری حساس‌تر است، پیشتاز رشد بود و پس از آن S&P 500 و داوجونز نیز در محدوده مثبت معامله شدند. این جهش، ادامه همان روندی بود که از ابتدای هفته با کاهش تنش‌های سیاسی شکل گرفته بود؛ روندی که سرمایه‌گذاران را دوباره به سمت دارایی‌های پرریسک‌تر سوق داد.

اما شاید مهم‌ترین واکنش بازار را باید در نفت جست‌وجو کرد. رویترز گزارش داد که نفت برنت و وست‌تگزاس هر دو به‌شدت عقب نشستند و به پایین‌ترین سطح چندماهه رسیدند؛ افتی که مستقیماً با بازگشایی تنگه هرمز و کاهش نگرانی از اختلال در عرضه جهانی نفت مرتبط دانسته شد. به نوشته Investing.com، قیمت نفت در پی این توافق به کف جدیدی رسید و بازار انرژی عملاً بخشی از سودهای ناشی از فضای جنگی اخیر را واگذار کرد.

این تغییر جهت، تنها محدود به نفت و سهام نبود، بلکه دلار آمریکا نیز تضعیف شد و هم‌زمان طلا اندکی بالا رفت؛ ترکیبی که نشان می‌دهد سرمایه‌گذاران، در کنار چرخش به سمت سهام، هنوز بخشی از دارایی‌های امن را هم در سبد خود نگه داشته‌اند. در همین حال، بازار اوراق قرضه نیز با افزایش تقاضا مواجه شد؛ نشانه‌ای از آن‌که معامله‌گران انتظار دارند کاهش قیمت انرژی در میان‌مدت به تعدیل فشارهای تورمی کمک کند.

عقب‌نشینی انرژی، پیشروی فناوری

در میان بخش‌های مختلف بازار سهام، سهام فناوری، سفر و شرکت‌های حساس به رشد اقتصادی بیشترین اقبال را تجربه کردند. رویترز در پوشش بخشی از معاملات نوشت که شرکت‌های مرتبط با سفر و همچنین سهام با بتای بالا، از افت نفت و کاهش تنش‌های منطقه‌ای سود بردند. منطق این واکنش روشن است: وقتی احتمال جهش قیمت انرژی کاهش می‌یابد، هزینه‌های حمل‌ونقل، سوخت و زنجیره تأمین نیز آرام‌تر می‌شود و این موضوع به نفع شرکت‌هایی است که از فضای باثبات‌تر اقتصادی بهره می‌برند.

در مقابل، سهام انرژی تحت فشار قرار گرفت؛ زیرا افت قیمت نفت چشم‌انداز سودآوری شرکت‌های فعال در این حوزه را تضعیف می‌کند. در چنین فضایی، بازارهای اروپایی نیز از موج خوش‌بینی جهانی بی‌نصیب نماندند و شاخص‌های مهم قاره سبز در سطوح بالاتری بسته شدند.

سایه فدرال رزرو هنوز برجاست

با این حال، همه‌چیز به خبرهای سیاسی ختم نمی‌شود. آن‌طور که گزارش‌ها نشان می‌دهد، سرمایه‌گذاران هنوز نسبت به موضع سخت‌گیرانه فدرال رزرو محتاط ‌هستند. بانک مرکزی آمریکا در نشست اخیر خود نرخ بهره را ثابت نگه داشت، اما لحن مقامات آن به‌گونه‌ای بود که احتمال افزایش دوباره نرخ‌ها در ادامه سال را از بین نبرد. همین مسئله باعث شد بخشی از رشد بازارها، هرچند پرقدرت، همچنان با احتیاط همراه باشد.

در چنین شرایطی فشار تورمی بالا، بازار کار باثبات و کاهش نسبی ریسک ژئوپلیتیک، در کنار هم شرایطی ساخته‌اند که فدرال رزرو را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد. اگرچه افت قیمت نفت می‌تواند در کوتاه‌مدت به آرام‌تر شدن تورم کمک کند، اما تا زمانی که داده‌های اقتصادی آمریکا سیگنال قطعی از کاهش فشار قیمتی ندهند، سیاست‌گذاران پولی بعید است به‌راحتی از موضع انقباضی خود عقب‌نشینی کنند.

بازارها در حال حاضر در میانه دو نیروی متضاد حرکت می‌کنند: امید به آرامش ژئوپلیتیک از یک‌سو و ترس از تداوم سیاست پولی سخت‌گیرانه از سوی دیگر. نتیجه این تقابل، فعلاً به سود سهام و به زیان نفت تمام شده است. با این حال، آنچه امروز دیده می‌شود می‌تواند تنها یک واکنش اولیه به توافق موقت باشد؛ واکنشی که سرنوشت پایدار آن، به پیشرفت مذاکرات بعدی و البته مسیر تورم و نرخ بهره در آمریکا بستگی دارد.

ارسال‌ نظر